Ja, nokre gonger er det rett å støtte opprør, også i Midtausten.

7
Kurdistan er det samanhengande grønne området som har kurdisk fleirtal. Området er om lag like stort som Spania. Dei siste 23 åra har ingen av dei store kurdiske parti jobba for at dette skal bli ein stat.
Erling Folkvord

Av Erling Folkvord.

Takk til Pål for svarinnlegg 17. juni. Eg er ikkje så kjapp, men eg skal svare etter evne. Eg meiner framleis at ein del opprør, også i Midtausten, fortener støtte frå oss som lever i eit mellomstort imperialistland.

Om du vil lese dei to første innlegga mine og Pål sine svar, finn du dei her:

  1. juni: https://steigan.no/2018/06/nokre-ord-om-krigane-i-syria/
  2. juni: https://steigan.no/2018/06/kurdernes-sak-misbrukes-i-kampen-for-a-kontrollere-midtosten/
  3. juni: https://steigan.no/2018/06/saka-har-ikkje-to-sider-det-er-to-sider-som-ser-pa-saka/
  4. juni: https://steigan.no/2018/06/er-det-rett-a-gjore-oppror-nar-fienden-star-i-landet/

 

Slik eg ser det

I dag og i mange år framover vil imperialistland prøve å starte eller «overta» opprør i land der regimet er kritisk til imperialismen. USA er i dag størst og har mest erfaring. Men ikkje gløm Frankrike, Russland, England og etter kvart Kina, for berre å nemne nokre.

Opprør vil spore av og bli verkty for stormakter viss leiarane ikkje er kritiske til imperialiststatane og tar sjølvstendige avgjerder. Nokre opprør sporar av heilt frå starten.

Europearar som er mot imperialismen og for retten til å gjere opprør mot undertrykking, må sette seg inn i fakta og vurdere kritisk. Det er ikkje lett.

Eg meiner at 2012-opprøret som starta i den kurdiske delen av Nord-Syria, hittil ikkje har spora av. Derfor fortener det støtte. Pål er usamd i dette og skriv mellom anna at:

                  den kurdiske ledelsens politikk med å alliere seg med okkupanten og være en politisk garantist for USAs plan om å dele opp Syria er en katastrofal feil fra deres side.

PYD (Det demokratiske einskapspartiet) i Nord-Syria var frå første dag drivkrafta i opprøret som starta i grensebyen Kobanê 19. juli 2012. For å spare ord skriv eg stort sett PYD i resten av dette innlegget, sjølv om det vil vere meir presist å namngi fleire politiske og militære organisasjonar og instansar. Tilsvarande skriv eg stort sett Assad der eg meiner president Assad og den lovlege syriske regjeringa.

Eg ser på opprøret som starta i Kobanê i 2012,som del av langvarig revolusjonært arbeid. PYD vil arbeide langsiktig og med politiske midlar for at folk i andre delar av Syria skal krevje ei anna samfunnsordning enn Syria har i dag. Dei ønskjer ikkje å bruke våpen mot andre syrarar enn terroristane i IS og liknande grupperingar.

Etter den delvise maktovertakinga i dei tre områda med kurdisk fleirtal i 2012, har PYD ikkje gått til militært åtak på Assad. Men dei har forsvart seg mot åtak, slik som i Qamishlo våren 2016 og i Hasakah nokre månader seinare.

PYD, som vart oppretta i 2003, har alltid vori for eit samla Syria. Dei er i mot å opprette ein kurdisk stat. Ut frå dette er det naturleg at PYD ønskjer ei forhandlingsløysing med Assad no når IS er nesten nedkjempa militært.

For å vurdere om Pål sin påstand er rett, er det nødvendig å sjå på nokre hendingar i dei siste sju åra. Eg går ikkje inn på Assad si undertrykking av kurdisk og annan politisk opposisjon i tidlegare år.

Fram til oktober 2014

2011-opprøret mot Assad: PYD, som var det sterkaste partiet i dei tre kurdiske områda i Nord-Syria, slutta seg ikkje til opprøret.

Juli 2012: PYD utnytta situasjonen da Assad var militært svekka og starta eit opprør. PYD-opprørarana tok fatt på bygginga av ei tverrkulturell, demokratisk og sekulær samfunnsordning som framleis er i utvikling. Makt til kvinnene er eit hovudpunkt.

November 2012: Assad slo tilbake, mellom anna med flyåtak i grensebyen Sere Khaniye. Bombing av bustadstrok og tett inntil det nye sjukehuset.

Syriske fly sleppte i november 2012 bomber tett inntil det nye sjukehuset i grensebyen Sere Khaniye. Sjukehuset, som er bygninga bakerst til høyre, vart straks evakuert.

Nokre veker etterpå: Jihadistgruppar, som sa dei hadde allsidig hjelp frå Tyrkia, gjekk til åtak på byen. Den frie syriske hæren (FSA) rykka inn. Dei kom over grensa frå Tyrkia, med tanks og tunge våpen. Ein bande plyndra det evakuerte sjukehuset og frakta alt sjukehusutstyret til Tyrkia.

Sommeren 2013: PYD klarte å drive jihadistane og FSA ut av byen. FSA trekte seg tilbake til Tyrkia.

I dei områda som PYD kontrollerte, var forholdet til Assad omtrent slik mot slutten av 2013:

I praksis hadde dei ei slags arbeidsdeling. Assad, dvs. den lovlege regjeringa kontrollerte flyplassen og litt av Qamishlo, den største av grensebyane i nord. Pensjonistane fekk framleis utbetalingane sine frå Assad. Foreldre som ville det, sende ungane sine til Assad-drivne skoler med arabisk undervising og syrisk pensum. Assad kontrollerte og ein del av byen Hasakah. Og slik er det framleis.

Same kva PYD og Assad seier til omverda, så viser kvardagen at dei fann ei praktisk ordning. Situasjonen var og er spent. Men dei fører ikkje krig mot kvarandre. Begge fører krig mot IS. Mange USA-støtta mediar hevda derfor at PYD hadde ein avtale med Assad. At dei var alliert med Assad.

Mange karikaturteiknarar har påvist det enkle poenget at IS er ein «USA-baby».

I 2013 hadde USA framleis eit friksjonsfritt militært samarbeid med Tyrkia. USA støtta tyrkisk krig mot PKK i Tyrkia og i Nord-Irak. USA var sjølvsagt og med på militær og anna hjelp til alskens jihadistgrupperingar i Syria som slost dels mot Assad, og dels for å øydelegge den nye samfunnsordninga i dei kurdiske område. Våpentransporten gjekk gjennom Tyrkia.

USA hevda å føre krig mot IS. Men som vi veit, støtta USA i praksis FSA og alle slags væpna grupper eller bandar som førte krig mot Assad. Både dokument og lydopptak viser at USA vurderte IS som nyttig for å svekke Assad.

Omtrent frå årsskiftet 2013-2014 gjennomførte IS ein vellykka militæroffensiv og erobra store delar av Syria og Irak. I Syria overtok IS både Assad-kontrollerte område og område som hadde vori «styrt» av al Nusra, FSA eller andre. Mange krigarar frå desse gruppene skifta til IS-uniform og slost vidare for ein islamsk stat i Syria.

Eg veit ikkje når amerikanske leiarar innsåg at «USA-babyen» IS var så sterk at han kunne kome i vegen for USA sine eigne krigsmål. Eg skriv «USA-baby» fordi IS vaks fram frå kaoset etter at USA i mai 2003 oppløyste den irakiske hæren og storparten av statsapparatet i Irak.

August 2014. USA-koalisjonen var passiv da IS 3. august 2014 starta jezidi-massakrane i Sinjar. Sinjar er i Irak, men tett inntil grensa mot Syria. I løpet av juli hadde den nokså USA-venlege regjeringa i Irak trekt ut dei 2000 soldatane dei hadde i Sinjar. Den enda meir USA-lojale kurdiske regjeringa i Nord-Irak trekte ut sine 7 000 soldatar frå Sinjar nokre timar før ein IS-styrke kom til området.

Desse tilbaketrekkingane av USA-venlege styrkar åpna vegen for IS. Da IS-massakren på jezidiane var eit faktum, kom det framleis ingen militære mottiltak frå USA eller USA-allierte.

Berre PKK-geriljaen i Nord-Irak og dei kurdiske forsvarsstyrkane i Nord-Syria greip inn. Dei sende soldatar til Sinjar og tok opp kampen mot IS. Dei åpna og ein humanitær korridor inn i Syria og berga titusentals menneske frå IS-terroren.

I Nord-Syria stod PYD framleis aleine i kampen mot IS, som var alliert med Tyrkia. Og Tyrkia var igjen tett alliert med USA. Assad førte samtidig krig mot IS lenger sør i landet.

For å forenkle: PYD og Assad, som var og er motstandarar i andre spørsmål,  slost mot IS. USA såg positivt på at IS svekka Assad.

September 2014. Etter massakreringa av jezidiane kontrollerte IS store delar av Syria og Irak og nær halvparten av den syriske grensa mot Tyrkia. Det var fri flyt av framandkrigarar og våpen gjennom Tyrkia og til IS. Nokre av dei kom frå Norge. Og dei tre PYD-kontrollerte områda var alle omringa av IS mot sør og Tyrkia mot nord.

  1. september 2014 starta IS det som skulle vere ein lyn-offensiv mot Kobane, det midtre av dei tre kurdiske fleirtalsområda.
I desember 2014 hadde IS nesten erobra grensebyen Kobanê. Grått er IS-område. Gult er kontrollert av PYD. Den vesle gule flekken midt i det grå er den delen av Kobanê som IS ikkje hadde erobra. Rosa er kontrollert av Assad.

IS rykka fram får vest, sør og aust. Med tanks og andre pansra køyrety, tungt artilleri og store bakkestyrkar. Forsvararane i Kobanê hadde kalashnikov og kampvilje. Ein del arabarar deltok i forsvaret av Kobanê.

Oktober 2014. I første veka av oktober var Svein Olsen (Rødt Bodø) og eg nokre hundre meter utafor Kobanê. På tyrkisk side av grensegjerdet. På nært hald såg vi den ujamne kampen mellom framrykkande tanks og kalashnikov.

Fredag kveld 3. oktober sleppte ein amerikansk pilot den første bomba over ein IS-tanks i utkanten av byen. Frå denne dagen har PYD hatt ein taktisk, militær allianse med USA mot IS.

PYD-leiinga har heile tida sagt til folk at USA fører krig i Syria for sine eigne interesser. PYD trur ikkje Tyrkia-allierte USA har vorti ein ven. Dei seier samtidig at det i oktober 2014 oppstod ein situasjon der PYD og USA begge hadde interesse av å hindre IS-erobring av Kobanê. PYD hevdar at det er ein militær allianse retta mot IS. Dei vil ikkje la USA gripe inn i eller påverke den politiske utviklinga og oppbygginga av den nye samfunnsordninga i Nord-Syria. For meg ser det ut som dei så langt har lyktest bra med dette. Men USA har ikkje gitt opp og satsar mellom anna på langsiktige militære avtaler.

For det er opplagt at USA ønskjer politisk makt og kontroll. Den globale supermakta USA, som er inne i ein langvarig økonomisk nedtur, har øydelagt land etter land. I denne situasjonen prøver USA sjølvsagt å sikre seg varig fotfeste i Syria. Trump vil stoppe den amerikanske nedturen i Midtausten. Like sjølvsagt er det at USA – på same måte som Tyrkia, Iran, Saudi-Arabia osv. – ønskjer å øydelegge den nye, demokratiske samfunnsordninga som PYD har bygd opp.

Leiinga i PYD og mange andre kurdiske organisasjonar er godt kjend med korleis USA har skifta alliansepartnarar i Midtausten og svikta fleire enn kurdarane. Her er tre av eksempla:

– 6. mars 1975: Brå avvikling av tre år med amerikansk/Israelsk våpenhjelp til klan- og partleiaren i Mullah Mustafa Barzani i Nord-Irak. USA satsa i staden på visepresident Saddam Hussein i Bagdad.

– Juli-august 1990. USA omdefinerte sin allierte Saddam Hussein til Vestens verste fiende. Og fekk raskt på plass FN-vedtaket om blokade av Irak. Blokaden  kosta hundretusentals menneskeliv i de neste 13 åra.

– 15. februar 1991: President Bush oppfordra på Radio Voice of America både klurdarar og arabarar i Irak til å gjere opprør mot Saddam. Dei som starta opprøret i den kurdiske landsdelen, hadde framgang i dei første vekene. Mange vart skuffa da USA ikkje løfta ein finger for å hjelpe dei da Republikanargarden knuste opprøret og gjorde nær to millionar til flyktningar.

Kor hadde Syria stått i dag om IS hadde erobra Kobanê i 2014?

Tidleg på hausten 2014 var det to partar som førte krig mot IS i Syria: Assad og PYD. I kvar sin del av landet. IS hadde massiv støtte utafrå, særleg frå Tyrkia, Saudi Arabia og Qatar og gjekk frå siger til siger. Da IS-styrkane rykka inn i dei austlege bydelane i Kobanê, såg vi titals tyrkiske tanks rett på andre sida av grensegjerdet. Lokalbefolkninga vi snakka med, meinte Tyrkia hadde ein avtale om å overta Kobanê når IS hadde nedkjempa forsvararane.

Tyrkisk grensepatrulje ved Kobanê 3. oktober 2014. Soldatane retta heile tida mitraljøsa mot dei to YPG-soldatane lengst til høgre.

Utan den amerikanske flybombinga hadde IS komi til å erobre Kobanê. I staden vart Kobanê det første nederlaget for IS. Vendepunktet i kampen mot terroristorganisasjonen og Kalifatet.

Pål skriv at PYD-leiarane gjorde ein «katastrofal feil» da dei allierte seg med okkupanten. Meiner Pål at det hadde vori betre om IS hadde erobra Kobanê?

Israel og Israel sine kurdiske vener

Eg er framleis samd med Pål når han skriv at «det kan ikke herske tvil om at Israel ser seg tjent med at det skapes et uavhengig Kurdistan.» Israel har i all hovudsak brukt ordet Kurdistan om den kurdiske regionen i Nord-Irak. Sioniststaten og dei kurdiske toppleiarane i Nord-Irak har hatt og har eit tett samarbeid i alle fall sia tidleg på 1970-talet. Israel har samtidig vori ein god støttespelar for Tyrkia i meir enn 30 år med krig mot PKK. Israel meiner neppe at den kurdiske delen av Tyrkia skal vere med i den kurdiske staten Netanyahu snakkar om.

Til samanlikning deltok geriljasoldatar frå PKK i forsvarskampen mot Israel-invasjonen i Libanon i 1982. Og Mossad var med da CIA kidnappa PKK-leiaren Abdullah Öcalan i 1999. Han sonar framleis ein livstidsdom i Tyrkia.

Det var og er meiningslaust å seie at «kurderne» –  dvs. dei fleste  kurdarane i Iran, Irak, Tyria og Syria – støttar Israel. Men Netanyahu er sjølvsagt glad for all innsats som får resten av verda til å tru at det er slik. I Norge er partiet De Kristne dei ivrigaste sionist-hjelparane på dette punktet.

Det israelske militærmagasinet Israel Defence trykte i juni 2016 eit intervju med ein anoym person. Han vart presentert som ein «kurdisk leiar». Pål skriv at eg «tar ikke stilling til innholdet» i dette intervjuet. Det syns eg er rart ettersom eg skreiv:

Han hevda fleire pro-israelske standpunkt som går på tvers av det som PYD (Det              demokratiske einskapspartiet) stod for da og som Føderasjonen står for no. Synet hans på             Israel låg nær det vi ofte høyrer frå klan- og partileiaren Mesud Barzani i nordlege Irak.

Eg veit ikkje om det var eit verkeleg intervju. Det vesentlege var å vurdere innhaldet.

Kva kan skje i 2018?

Situasjonen er meir enn usikker. Ei fredeleg framtid for folka i Syria ligg langt unna.

Året starta med den tyrkiske invasjonen i Afrin. For å forsterke forsvaret mot okkupasjonsmakta flytta SDF da mange soldatar vekk frå kampane mot IS. Den tyrkiske invasjonen var dermed til god hjelp for IS.

Syriabaserte kjelder melde 18. juni om flyåtak mot Assad-lojale styrkar på sørsida av Eufrat og nær grensa mot Irak. Korkje USA eller Israel har vedgått at det var dei. Men meldingane seier at bombane drap mange. Er meldingane korrekte, har åtaket svekka Assad sin evne til å slåst mot IS i dette området. Slike åtak er god hjelp for IS.

I dag, 23. juni, patruljerer amerikanske og tyrkiske soldatar ved den tyrkiske okkupasjonsmakta si frontlinje nord for den fleirkulturelle byen Manbij. Viss USA let Tyrkia rykke fram mot byen, må nok SDF igjen flytte eigne styrkar dit for å styrke forsvaret mot Tyrkia. Det vil svekke den kampen SDF fører mot IS nær grensa mot Irak. Her slåst Assad og PYD no mot IS på kvar si side av Eufrat-dalen.

Det har vori og er forhandlingar der dei største krigførande partane deltar. Tyrkia, Iran, Russland, USA osv. No har dessverre korkje PYD eller Assad stort dei skal ha sagt i dette spelet.

President Erdogan har fått medieomtale fordi han gjer den fascistiske ulve-helsinga på valmøta. Sidemannen viser Den muslimske brorskapet si helsing. Erdogan vil ha allsidig hjelp for å samle all makt i sine hender.

Tyrkia er på offensiven militært. Dei tre tyrkiske invasjonane i Syria sia august 2016 har fått skiftesvis tilrettelegging eller støtte frå USA og Russland. Tyrkia fører krig både for å innlemme litt av Syria i Tyrkia og for å knuse den nye, demokratiske samfunnsordninga PYD har bygd opp. Samtidig har Tyrkia send enda fleire soldatar til Nord-Irak og trappar opp krigføringa der og.

Samarbeid mellom dei som slåst mot IS og for eit samla Syria?

Så langt eg kan sjå, er det i dag to krefter i Syria som slåst mot IS og som vil ha eit samla Syria: PYD og Assad. Dei har ulike framtidsmål for Syria. Men etter opprøret i 2012 har PYD som nemnt, unngått militære åtak på Assad.

Begge har i dag mektige allierte som har andre krigsmål. Russland hadde jo ikkje lagt til rette for den tyrkiske okkupasjonen av Afrin, viss Russland ville hindre oppdeling av Syria.

Tyrkiske bakkestyrkar med jihadiststøtte invaderte Afrin frå fire kantar. Og Russland sa ja til tyrkiske fly i syrisk luftom.

Det beste som kan skje, er at PYD og Assad forhandlar seg fram til ei ordning der to samfunnsordningar inn til vidare kan leve side om side innafor eit samla Syria. Men begge har mektige allierte som ikkje ønskjer dette. Ein slik avtale kunne styrke ein felles kamp mot IS og starte eit samarbeid for å få framande styrkar ut av Syria. Det ville vere bra for folka i Syria. Om dei skulle få  til ein slik avtale, er det rimeleg at dei styrkane som er i Syria i strid med folkeretten, må ut først. Dvs. Tyrkia, USA, Frankrike osv. Og det er neppe nokon som forventar at Putin skal gi opp flåtebasen som Russland i over 45 år har hatt i Tartus.

Slik maktforholda er i Syria no, trur eg ikkje dette er muleg. Men det er grunn til å støtte dei som prøver å få det til.

KampanjeStøtt oss

Kommentarer

  1. Erling har flere ganger skrevet slikt som “Russland hadde jo ikkje lagt til rette for den tyrkiske okkupasjonen av Afrin, viss Russland ville hindre oppdeling av Syria.”

    Har han argumentert noe videre for dette synet utover å bare slå det fast? Slik jeg ser det så har på ingen måte Russland styrker i Syria som er sterke nok til å gjøre noe med en tyrkisk invasjon. Det ville også vært politisk umulig for dem å sette hardt mot hardt og begynne å skyte ned tyrkiske fly og drepe tyrkiske soldater.

    Hva er det Erling egentlig mener med dette?

  2. erfolk says:

    Hei Tor.
    Alle sider av dette fortener diskusjon. Skal prøve meg med litt svar til det du tar opp.

    Eg tenkjer ja eller nei til dei tyrkiske invasjonane (august 2016, oktober 2017 og januar 2018) både er militære og politiske spørsmål. Den syriske regjeringa har fordømt invasjonane som brot på folkeretten, men har ikkje prøvde å kaste ut okkupasjonsmakta.

    Amerikansk flystøtte til invasjonen i august 2016 var politisk støtte til Tyrkias rett til å invadere, og eit militært bidrag til å halde syriske fly på avstand. Til grunn for dette ligg det vel at USA og Tyrkia har eit felles ønskje om å øydelegge den nye samfunnsordninga i Nord-Syria. USA sin anti-IS-allianse med PYD/SDF endrar ikkje på dette. Frå dei første styrkane kryssa grensa visste president Erdogan at eit fast medlem i Tryggingsrådet var med, både militært og politisk.

    Russisk ja til at Tyrkia - på folkerettsstridig vis - kunne bruke syrisk luftrom i januar 2018, var etter mitt syn viktig politisk støtte til invasjonen. På førehand hadde Russland trekt tilbake nokre få soldatar som var stasjonert i Afrin. Den tyrkiske krenkinga av FN-pakta/folkeretten hadde vori lettare å mobilisere i mot viss ikkje ein av dei faste medlemmane i Tryggingsrådet alt hadde gitt eit klarsignal.

    Eg veit ikkje kva som hadde skjedd om Russland ikkje hadde gitt klarsignal. Men korkje Russland eller Syria ville ha vori forplikta til til å bruke militærmakt mot invasjonsstyrklane. Historia har vel fleire eksempel på at ei regjering - med eller utan hjelp frå allierte - ikkje er i stand til å slå tilbake militært mot ein invasjonsstyrke.

    Kameratsleg helsing
    Erling

  3. baluba says:

    Vanskelig å se et helhetlig bilde her. Mulig det reflekteres for mye vedrørende IS som en selvstendig enhet? Det er vel slik som Eva og tidvis Pål har prøvd å kommunisere, og som hun sannsynligvis ble utestengt på FB for, at uten vestlige penger,ammo, flystøtte og logistikk/etterretning så ville de fort blitt utradert på slagmarken. Med dette som basis kan man vel stille spørsmål om hva som blir forstått her sett fra et geopolitisk militært perspektiv? Det kan godt hende støtten tilfaller andre grupper som har skiftet flagg for å virke mer spiselig, men den havner nok uansett hos de samme skurkene til slutt. At USA blåser ned en stridsvogn et sted (okt 2014)og frakter ut IS et annet sted i etterkant, kan det absolutt stilles frågor ved.

  4. Det har vært en lang og fruktbar diskusjon de siste ukene der vi har klara opp i mange missforståelser og innsett at folk i realiteten står relativt nær hverandre i analysene.

    Russland og delvis Irans rolle og motiver i Syria er det det fremdeles er mest uenighet om. I tillegg til om USA (med europeiske haleheng) egentlig er den eneste utenlandske aggressoren på opprørernes side, eller om Saudi Arabia, Tyrkia, Jordan, Israel og Qatar har egne uavhengige motiv og også handler uavhengig av USA.

    Slik jeg leser den militære styrkebalansen i Levanten så har ikke Russland en reell mulighet til å fysisk nekte Tyrkia å bruke luftrommet over Afrin. Den Russiske flystyrken i Syria er enormt mye mindre enn det Tyrkiske flyvåpenet som har basene sine rett i nærheten av Afrin. (Det er bare 120km fra Incirlik til Afrin) Hvis Tyrkia bestemte seg for å sette hardt mot hardt ville Russland tape på få timer. Resten av det Russiske flyvåpenet er alt for langt unna til å gjøre noe fra eller til.

    Dette er åpenbart kjent for både Tyrkia og Russland, så den enste måten Russland kunne fått Tyrkia til å la være å bruke fly i Afrin var ved politisk hestehandling, og jeg ser ikke helt hva Russland kunne gi i gjengjeld. Når opprørerne i Idlib skjøt ned et russisk fly stoppa Tyrkia bombinga av Afrin som en gest til Russland fram til piloten var blitt gravlagt, men så starta de igjen.

    Resultatet i Afrin var gitt med en gang Tyrkia gikk inn. Det var det uavhengig av om Tyrkia kunne bruke fly eller ikke. Tyrkia har betydelig med rørartilleri, og selv om det ville tatt lengre tid og gitt større tyrkiske tap å bruke det i stedet for fly ville resultatet blitt det samme. Derfor ville det vært uansvarlig av Russland å risikere ei ukontrollert eskalering overfor Tyrkia i en situasjon der de ikke ville oppnådd noe av betydning ved å gjøre det.

    Det jeg har beskrevet nå er grunnen til at jeg er kritisk til utsagnet ditt, fordi du mener Russland gjorde et valg og så gjør ei slutning om motivene deres basert på at du mener at de faktisk hadde et valg. Jeg mener at det var et valg de ikke hadde, og da kan ikke det som skjedde med Afrin brukes som bevis på hvilke motiver Russland har i Syria.

    Hvis vi skal se etter Russiske motiver og målsetninger må vi se andre plasser enn der i alle fall. Det uttalte motivet er å få nedkjempa jihadistene i Syria så Russland slipper å få dem tilbake i enda bedre trent og utstyrt stand enn sist gang de hadde slike grupper aktive i Kaukasus.

    Et anna mulig motiv er at Russland har sendt enorme mengder med våpen til SAA, og grunnlaget for å få betalt for dette er at krigen vinnes og staten består og kommer i en posisjon til å faktisk betale.

    Prestisjemessing i verdenssammenheng vil det også ha mye å si at Assad blir sittende, ettersom rekka med amerikanske regimeskiftekriger da vil være brutt og det vil bli enda vanskeligere neste gang USA vil starte en krig.

    Hvilke motiver som er de reelle er noe vi må analysere og diskutere konkret hvis vi skal forstå hvordan balansen mellom stormaktene endrer seg for tida.

  5. baluba says:

    Sakset fra Anders Romelsjøs blogg:

    "Men USA och allierade bekämpar ju IS – hur går det ihop?
    Det stämmer att medan delar av USA:s militär- och säkerhetsmakt m.fl på olika sätt tränar och beväpnar terrorister så bekämpar andra delar av militärmakten IS, men ganska svagt och man talar aldrig om att bekämpa andra terroristgrupper Fast vi vet att det finns fler liknande grupper och vi vet att IS-medlemmar vandrar mellan grupperna. Om USA, Frankrike och andra verkligen vill bekämpa IS i Syrien måste detta ske efter godkännande av Syrien regering ur folkrättssynpunkt. Och då kan kampen mot terrorismen samordnas med Syrien, som leder den väpnade kampen mot terrorismen på marken i världen och har att bekämpa tusen och åter tusen USA-stödda Akilovs. Kampen mot IS tog fart hösten 2015 då Ryssland helt legalt enligt FN-stadga och folkrätt anslöt sig.
    Syriens kamp mot terrorism i sitt land är ett starkt stöd för kampen mot terrorismen också i Sverige.
    Syrien segrar 160203Den syriska arméns kamp mot terrorismen är bra för Sverige.

    Det är alltså logiskt att USA dels hjälper IS och andra terrorister och dels lågintensivt bekämpar IS – då kan man motivera sin närvaro i Syrien."

    Några artiklar om USA:s stöd till terrorister.
    Syrien: Stödet till terrorismen av USA och allierade – vad sker nu?
    USA:s färska och äldre stöd till terrorister i Syrien VIKTIG ARTIKEL.
    USA och kurdiska SDF hjälper IS att fly från Raqqa (BBC)
    Vapen för 4 miljarder sänds av USA från Tyskland till rebeller och ökat krig i Syrien!
    Stora vapentransporter till terrorister i Syrien av USA & Co, och mörkläggning
    Utbildningen av terrorister i Syrien – CIA:s största fiasko?
    BBC avslöjar brittiskt stöd till terrorgrupper i Syrien
    Sveriges Syrien-bistånd går bl.a. till terrorister som orsakar flyktingvåg
    Så blev svenskt bistånd stöd till terror i Syrien

Fortsett diskusjonen på forum.steigan.no

Deltakere

Historisk kommentararkiv

7 KOMMENTARER

  1. […] Det kurdiske folket har hatt den vanskjebnen at de hver gang det kommer til det harde blir forrådt av dem de trodde var deres allierte. Denne gangen har kurderne i Nordøst-Syria alliert seg med US Army og har blitt okkupantenes infanteri i denne regionen. I en tidligere artikkel her på steigan.no har jeg reist spørsmålet om det er rett å basere et opprør på okkupantmaktas bajonetter. Erling Folkvord, som ganske opplagt er den i Norge som har engasjert seg mest til støtte for det kurdiske folkets sak, gjør en retorisk vri på dette, når han i sitt svar til meg skriver at Ja, nokre gonger er det rett å støtte opprør, også i Midtausten. […]

LEGG IGJEN EN KOMMENTAR

Please enter your comment!
Please enter your name here

Dette nettstedet bruker Akismet for å redusere spam. Lær om hvordan dine kommentar-data prosesseres.